Ze hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook wat, moet Jay Kay van Jamiroquai gedacht hebben. Want zijn nieuwe plaat Rock Dust Light Star klinkt lekker, relaxed en vooral dansbaar. Precies zoals we van deze Britse artiest gewend zijn. Alleen dan nog net een tikje beter. Alleen laat hij tegenwoordig de rare hoofddeksels achterwege.
De normaal gesproken publiciteitsschuwe Jay Kay – want zo heet-ie echt- ondervond geen nadeel van de radiostilte. Het album dreigt een groot succes te worden en zijn concerten raken als vanouds uitverkocht. Geen wonder, want deze man timmert al jarenlang goed aan de weg.
Ooit bracht hij samen met zijn band Jamiroquai zijn eerste album Emergency on planet earth in 1993 uit. Leverde grote hits op als When you go gonna learn en To young to die. Het bewijs dat in de jaren negentig ook nog wel eens goede muziek is gemaakt. De platen die daar op volgden waren al even succesvol met knallers als Spacecowboy en Cosmic Girl.
Toch het was niet alleen maar hosanna voor vriend Jay Kay, want de beste man kreeg ook veel kritiek te verduren. Zo werd-ie achtervolgd door de Britse roddelpers vanwege zijn vermeende relaties met actrices als Winona Ryder en zijn liefde voor snelle auto’s. Regelmatig had-ie dan ook aanvaringen met journalisten en sloeg-ie wel eens een fotograaf of wat. Daar kreeg de man zo genoeg van dat hij in 2001 aankondigde geen cd meer te willen uitbrengen vanwege de kritiek op zijn persoon.
Gelukkig veranderde hij een paar jaar later van gedachten en bracht in 2005 toch Dynamite uit. Daar zijn we ‘m eeuwig dankbaar voor want een zomer lang neuriede zo’n beetje iedereen mee met Seven days in sunny june. We hoopten dat-ie daarna weer met z’n lekkere plaat op de proppen zou komen, maar dat duurde. En dan duurde.
En dat duurde maar.
Tot bekend werd dat Rock Dust Light Star op de markt zou verschijnen. En dat is maar goed ook, want dat betekent dat we deze winter kunnen dansen op nummers als White knuckle ride en weg kunnen dromen bij Blue skies. Die laatste zong hij laatst overigens nog live tijdens een optreden bij de Wereld draait door.
En hij zong niet alleen, Giel Beelen deed nog even een kort interview ook. Bijzonder voor deze man die bijna nooit interviews geeft. Dat was niet het enige wat verandert was, want waar was zijn rare hoofddeksel of zijn extravagante outfits? Die waren verdwenen. Jay Kay stond gewoon als Jay Kay op ’t podium. En dat deed-ie goed. Dan maar vijf jaar wachten op een nieuwe plaat.
[rating=5]





Een paar weken geleden moest ik White Knuckle Ride bij de lokale omroep hiero aankondigen als de nieuwe single van Jamiroquai en zei ik er pardoes bij ‘…en die klinkt exact als alle andere voorgaande twintig singles.’ 🙂
En heb je daar nog commentaar op gekregen? 🙂
Maar vind je ‘m toch leuk of alleen maar saai?
Geen commentaar, de technicus schoot in de lach en was het helemaal met me eens. Ach, Jamiroquai, het is wel aardig, maar ik zal er geen cd van opzetten. 🙂
Ja maar, ja maar, technici houden bijna altijd van die rare alternatieve dingen … 😉
Maarre, zelfs geen Seven Days in Sunny June voor jou. Zucht.
Ik heb trouwens wel je link gefikst, al gezien?