Het Amerikaanse Mysterie.

‘Je weet niet meer wie ik ben he?’ vroeg een Amerikaanse mede-Facebooker laatst via de chat. Helaas voor hem moest ik dat toch even bevestigen. Ik had namelijk geen idee wie hij was en waarom hij me überhaupt uitgenodigd had als Facebook-vriendje. Maar klaarblijkelijk kennen we elkaar. Alleen heb ik tot op de dag van vandaag géén idee wie hij is.

Mind you, daar heb ik vaker last. Per week krijg ik – en meerdere vrouwen met mij – gemiddeld zo’n tien tot twintig uitnodigingen van wildvreemde mannen die ik nog nooit in mijn leven ontmoet heb. Al beweren de meeste jongens van wel. ‘Weet je nog in dat ene café op die en die avond ergens daar en daar in Amsterdam?’ Eh nee? Of’ ‘ ik werk als barkeeper in dat en dat café op dit en dat Grieks eiland en vorige week stond jij nog aan de bar bij mij tijdens je vakantie.’

Oh ja? Dan weten die mannen meer dan ik.

Ik geloof er nooit geen ene moer van. Ja, ik praat heel veel en vooral met nog meer mensen. In café’s, kroegen, op mijn werk, op de sportschool, vakantie of weet ik niet waar.  Maar met mijn geheugen is niet zo heul veul mis en meestal kan ik nog wel redelijk traceren met wié ik heb gesproken. En als ik dat niet meteen weet, dan valt het kwartje later wel weer een dagje of wat later. Ik ben en blijf natuurlijk blond.

Maar bij deze Amerikaan wil het kwartje maar niet vallen. De beste man beweert dat wij elkaar ooit hebben ontmoet op een vliegveld ergens in de Verenigde Staten.  Theoretisch gezien zou dat kunnen. Ik ben vaak in dat land geweest, dus het kan best dat ik hier en daar met mensen heb gesproken. Maar deze vent kan ik maar niet herinneren. ‘Ik heb toch je foto’s gezien’ zei hij. ‘Dan weet ik toch dat ik de goede voor me heb?’

Dat zal best. Alleen doen zijn foto’s geen belletje bij mij rinkelen. Conclusie? De beste man heeft van liegen zijn dagelijkse hobby gemaakt. Al ontkent hij dat ook. ‘Volgende week ben ik voor zaken in Amsterdam en dan gaan we uit eten. Geloof me, dan weet je weer wie ik ben’ zei de rasoppertunist.  Daar ben ik overigens nog niet zo zeker van.

‘Ga gewoon met hem eten on ontrafel dit Amerikaanse mysterie’ riepen vriendinnetjes die intussen ook knap nieuwsgierig beginnen te worden. En dus gaat er met die vriendinnen gegeten worden op kosten van de Amerikaan. Dat zal ‘m leren.