Het was een onderhoudende aflevering van Echte Meisjes in de Jungle vorige week. Ymke verruilde de Brokopondo Babes voor de Sranang Sweeties, de sweeties verloren wéér van de babes en Michella was aan het klagen alsof haar leven er van af hing. Dit keer is het Ymke die gilt alsof haar leven ervan af hangt, met dank aan de beet van een … Anaconda.
Maar we gingen verder waar we waren gebleven vorige week en dat was de mededeling van presentator Quintis Ristie. En hoewel de meeste meiden dachten dat er weer iemand uit gestemd moest worden, bleek er juist sprake te zijn van een samensmelting. In het vervolg zouden de teams bij elkaar slapen. Vond Pauline stiekem erg grappig: ‘Ik moest zo lachen. Als Ymke een dag had gewacht, had ze dit nooit hoeven doen.’ Lees: Bij de Brokopondo Babes weg gaan.
Ook Ymke werd er een beetje sarcastisch van: ‘En dan denken ze dat als wij elkaar komen, dan wordt het peace, love and understanding. Ugh!’ Dat vond Michella ook: ‘Ik heb hier helemaal geen zin in. Maar Ymke heeft echt de domste keuze van haar leven gemaakt. Geen geld, veel ruzie, had ze nooit moeten doen.’
Zo, Michella heeft gesproken. Again. And again. And again.
Pauline, Anna en Nadia bleven optimistisch. ‘Drie-eenheid!’ en ze balden hun vuisten tegen elkaar. Het andere team was alweer lekker aan het roddelen. Vooral over Nadia. ‘Ik ga niet naast Nadia slapen,’ gilde Britt nog.
Alsof ze een keus had.
Maar de volgende dag had Britt aanmerkelijk minder praatjes. Britt voelde zich verre van gezond. Tot ergernis van Michella. ‘Britt was de hele nacht aan het kotsen, daardoor heb ik ook niet geslapen en was ik ook chagrijnig.’ Britt zat er wat zieligjes bij: ‘Ik werd zelfs misselijk van brood.’ En dan is het echt erg, want dat was alles wat ze at. ‘Moet ze maar warm eten,’ riep Michella die meteen maar nadeed hoe Britt altijd van haar brood plukte.
Alleen Ymke toonde enige mededogen. ‘Ik heb me maar over haar ontfermd.’ En dus stelde ze de fantastische vraag: ‘Britt, waar heb je behoefte aan? Aan warmte of aan stilte?’ Britt was even stil. Het was dan ook schrikken voor d’r. ‘Normaal kan ik drie tassen tillen, nu kan ik niet eens mijn eigen tas tillen.’
Laat staan een McDonalds-hamburger,
Maar voordat Britt over haar nek kon gaan, werden ze in een truck vervoerd door de jungle. Ook dat kon de overigens kerngezonde Michella niet waarderen. Vanuit de achterbak wist ze tijgers, gorilla’s en ander dierengespuis tot ver in de outback te dringen. ‘Ik haat dit zo. Wat een ellende, wat een ellende. Hij rijdt echt hard, die meneer. Ik vind dit echt niet leuk meer!’
En nee, Michella werd natuurlijk niet optimistischer toen ze uiteindelijk het kamp zag met hangmatten waar ze moesten overnachten. ‘Ik zag het kamp en vervolgens dacht ik drama!’ Want bij iedere hangmat hing een lepeltje met een naam erop. Het lot – met een beetje dank aan de redactie- wees uit dat Michella’s hangmat was gepositioneerd naast die van Nadia. ‘Hoeveel pech hep een mens, ik lag naast Nadia.’
Een voordeel, terwijl Nadia haar behoefte – of wat dan ook – probeerde te doen in de bosjes, kroop Michella er maar even lekker bij. Vond vriendin Lesley bijzonder logisch: ‘Wij vinden dat Nadia altijd achterbaks doet. En daar gaan we wat van zeggen.’ Natuurlijk voegde Michella daad bij het woord.
Doet ze tenminste nog iets.
Britt zat het niet lekker: ‘Die zitten met zijn tweeën in de bosjes.’ Ze keek erbij alsof de kannibalen ieder moment zich over haar konden storten. Michella was wel lekker bezig. Tegen Nadia welteverstaan. ‘Jij zit over iedereen te roddelen en dat vind ik niet zo leuk.’ Nadia deed natuurlijk alsof haar neus bloedde. ‘Als ik nu een probleem tegen jou heb, zou ik het zeggen.’ Daar had Michella niet veel van terug. ‘Maar misschien moet je daar zelf even rekening mee houden dat iedereen dat denkt.’ De alarmbellen bij Pauline rinkelden wel: ‘Eerder kwam Nadia wel naar me toe en zei dat Anna roddelde over mij. En daar kreeg ik een vervelend gevoel van.’
En terecht.
Michella was –eenmaal terug – ook niet overtuigd. ‘Ik word er misselijk van. Ze kruipt zo in je reet.’ Maar het ergste van alles? Door de nieuwe indeling hing haar hangmat ver van best friend Lesley. ‘Ik mis Lesley nu al. Ik haat deze hangmat, ik haat Suriname, ik haat alles. Hangmat is nat, de kleren zijn nat, de spiegel is naar de klote, ik kan nog wel even doorgaan. Nu lig ik achter in een boom, ver van Lesley af.’
Overigens vertikte Michella het om maar iets te doen. Al is je mond open doen om te klagen verricht je natuurlijk ook énorm veel werk. Britt – de arme schat – voelde zich steeds zieker. Maar wat eraan mankeerde? ‘ Britt heeft een mysterieuze ziekte, het Britt-virus. En dus gaat Britt niet meedoen met de opdracht.’ Leuk voor Ymke, want nu kon zij haar waarde voor de Sranag Sweeties laten zien …
Dacht ze.
Luxe opdracht
Want de luxeopdracht bleek maar door een meisje gewonnen te kúnnen worden. En dus renden ze allemaal als een gek over een hindernisbaan bij een legerkazerne. Wie het snelst was, won de opdracht. De opdracht werd nog eens zwaarder dankzij een regenbui die losbarstte. Dat vond Michella al helemáál niet leuk. ‘Er komt me toch een regen naar beneden en ik dacht; daar gaan we weer!’ De regen kon Lesley ook niet bekoren. ‘Ik heb me toch een hekel aan regen.’ Al spurtte Lesley mooi wel over de hindernisbaan. Maar niets haalde het bij de voorbereiding van Ymke die heel hard gilde: ‘Kutheuvel, ik ga je helemaal kapot maken!’ Viel best mee, want Ymke was behoorlijk traag.
Maar zeker sneller dan Michella.
‘Wat een ellende! Dit durf ik niet!’Lesley, hoe doe je dit?’ gilde Michella tegen Lesley die haar vanaf de kant aanmoedigde. ‘Door het raampje ging nog wel. Ik vind het eng hoor! Ik zit veel te hoog. En dat durf ik niet. Alsof ik in het dagelijks leven elke dag over een ding heen klim!’ riep Michella nu nog harder. Ymke was intussen lekker aan het ploeteren in de modder. ‘Zal ik omhoog tijgeren. Zie ik nog eens frisse lucht!’ Maar ze haalde het wel.
Dat konden we niet zeggen van Michella die uiteindelijk maar gered werd door een stoere legerkapitein. Tot Michella’s opluchting. ‘Ik voelde me net de Titanic.’ Al voelde ze wel de noodzaak om zich te verontschuldigen tegen deze meneer. ‘Echte meisjes hoeven dit niet te doen.’Maar stiekem wist Michella wel beter. ‘En dus was ik weer de zwakste schakel.’
Michella bleek dan ook de langzaamste te zijn op de hindernisbaan. Michella zag er nog wel het voordeel van in. ‘De langzaamste zullen de eerste zijn, zeggen ze toch in de Bijbel?’ Eh nee. Maar dat terzijde, want Nadia won. ‘Nadia doet alsof ze niets durft, maar intussen wint ze wel,’ zei Lesley met een zuur gezicht. Ymke baalde dat Nadia won, maar vond het wel begrijpelijk. ‘Een beetje belachelijk dat je dit als volwassen vrouw zo belangrijk vindt.’ Michella was kort en bondig: ‘Het is een halve kerel.
Maar Nadia had mooi wel gewonnen. De prijs? Een avondje in de jungle een film kijken. Vonden de andere meiden – zogenaamd- maar niets. ‘Ik ga niet naar de bioscoop. Kan ik thuis ook. Met wat snoep op de bank,’ roddelde Michella. Was Lesley het helemaal mee eens: ‘Ik ga in Nederland al niet naar de bioscoop, waarom dan in Suriname?’ Maar toen Pauline en Lesley hoorden dat de tune van Gooische Vrouwen werd ingezet, baalden ze toch. ‘Dat is toch ons dingetje.’ Op dat moment zaten Nadia en Anna ( hoogstpersoonlijk door Nadia uitgekozen) lekker op de bank.
Tot zover de drie-eenheid.
Anna maakte zich d’r niet druk om. ‘Ik weet niet wat Pauline ervan vond. En op dat moment wilde ik even denken aan Nadia en mij en gewoon even genieten. ‘ Maar al snel kwam de aap uit mouw. ‘Als Pauline had gewonnen, had ze dan één van ons gekozen? Of toch iemand van het andere team? Lesley en zij zijn toch bevriend in het dagelijks leven.’
Michella was ronduit chagrijnig. ‘Ik ben nog steeds ongesteld. Ik stink. Ik lach wel, maar ik ben niet blij. Ik vind het zo’n ellendig programma. Wat haat ik Suriname!’ Ook Ymke voelde zich steeds ongelukkiger, met dank aan haar status als vreemde-eend-in-de-bijt. Geen wonder dat ze na de hindernisbaan nu vastbesloten was om te winnen. Dat had ze beter niet kunnen doen …
Geldopdracht
Britt voelde zich nog steeds niet goed en bleef het lekker rustig aan doen tijdens de volgende opdracht. ‘Wat een ellende!’ riep Michella alvast maar. Ymke had er zin in. ‘Hoe gemotiveerd zijn we op schaal van 1 tot 1o. 120!’ Lesley en Michella keken haar niet-begrijpend aan. Desondanks wilde Michella winnen: ‘Ik wil winnen. We verliezen telkens.’
Zolang iemand anders maar de kooltjes uit het vuur haalt.
De opdracht? Met een touw en een kaart een pad vervolgen tot het eindpunt. Dat leek zo makkelijk. ‘Toen ik hoorde wat de opdracht was, dacht ik: wat een eitje,’ riep Nadia nog. Maar dat bleek onterecht. Want na een hele hoop ‘We moeten rechtdoor!’of ‘we moeten links!’ kwamen de teams elkaar zelfs tegen. Vond Anna logisch: ‘Dat heb je, je weet nooit of je nu links of rechts moet kiezen.’ Met Anna ging het dan ook niet goed. ‘We zijn echt tig keer verkeerd gelopen. Ik ben zo slecht met stress of met wat dan ook. Ik ben zo snel opgefokt.’
Eh ja, dat wisten we.
Bij de Sranang Sweeties ging het er al niet veel beter aan toe. ‘Wat een ellendig team! Hoe het gaat? Slecht!’ gilde Michella. Dat vond Lesley ook. ‘Het was zoals gewoonlijk weer een losersteam.’ Alleen Ymke hield de moed erin. ‘Yell, yell, yell, de Sranang Sweeties halen het wel!’
Ymke wordt gebeten door een Ananconda
En verrek, ze haalden het. Ymke had gelijk. Want het bleek dat het pad gewoon weer leidde naar het kamp. Daar stond Quintis Ristie te wachten met een kist voor zich. ‘Dit is een speciale kist. Op de bodem ligt iets speciaals. Wie dat eruit haalt, heeft gewonnen.’ Lesley vreesde het ergste: ‘Ik zag die kist en ik dacht: kutbeesten!’
En daar had ze helemaal gelijk in. Want wat de meisjes niet zagen, maar wij wel, was dat er een dikke, vette wurgslang in de kist zat. Maar eerst moest de kist geopend worden. Trillend opende Michella – die voor de verandering iets deed- de kist. Ymke keek erin. ‘Ik hoop zo dat het van die vieze beestjes zijn waar die andere meiden van walgen!’ Dat klopte, want de meiden schrokken zich een hoedje bij de aanblik van wat er in die kist lag.
Daar zagen ze een grote wurgslang.
‘En toen ging dat kistje open en toen dacht ik: krijg de klere!’ riep Britt. Iedereen schrok dan ook. ‘Tering. Wat een joekel!’ Toch twijfelde Ymke of ze niet met haar hand de kist in zou gaan. Vond Britt logisch. ‘Ymke is een beetje een wous die altijd die gekke beesten op pakt.’ Maar stiekem wist Britt wel beter. ‘Die slang is natuurlijk niet gewend dat er allemaal gillende meisjes omheen staan.’ De andere meisjes hielden dan ook afstand. ‘Die slang ging meteen boos naar ons kijken en Michella en ik hadden zo iets van laat maar zitten.’
Tot Michella op de bodem van de kist een mobieltje zag. En nee, ze pakte ‘m niet zelf, maar gilde heel hard; ‘Ymke, pak het dan! Pak het mobieltje!’ Van dat geschreeuw zou iedereen woedend worden, inclusief de slang. Dus wat deed Ymke? Die pakte de slang vol bij zijn kop. Dat vond de slang niet amusant.
De Anaconda – want dat was het- beet in haar hand, wikkelde zich om haar arm en liet niet meer los. Ymke schreeuwde moord en brand. Bij de andere meisjes sloeg de paniek toe en terwijl sommige gillend weg renden, keken anderen angstig toe. ‘Hij heeft haar opgevreten!’ stookte Michella het vuurtje op. Pauline was oprecht bang: ‘Ik dacht: hij probeert haar hand eraf te wurgen!’
Goddank wisten een aantal verzorgers de slang van Ymke’s hand af te halen en werd ze – gesteund door Britt- naar het ziekenhuis gebracht. De andere meiden barstten van schrik maar in huilen uit. Michella stak weer eens een peuk op. Al wist ze maar al te goed dat haar hysterische geschreeuw deels de aanval van de slang verklaarde.
Zichtbaar aangeslagen ving Quintis Ristie de andere meisjes op. ‘Wat net is gebeurd, ben ik heel erg van geschrokken, het komt iets van één op de miljoen keer voor. We hebben het niet zien aankomen. Het is een tamme wurgslang en de beet is niet gevaarlijk. Het komt goed met Ymke!’
De meisjes haalden zichtbaar opgelucht adem. Vooral nadat Quintis Ymke’s commentaar vertelde. ‘Jammer dat er geen foto van is gemaakt!’ Britt was inmiddels ook terug gekomen en bracht verslag uit over Ymke. ‘Ze was meteen de echte Ymke!’ Michella knikte. ‘Zij ken het beter hebben dan ik, ik was flauw gevallen. Op het moment dat hij hap had gezegd, was ik vertrokken.’
Aan die Michella heb je toch ook helemaal niets.
Het goede nieuws voor de Sranang Sweeties? Omdat Ymke ‘op haar eigen manier’ de slang uit de kist had getrokken, wonnen ze de geldopdracht. Lesley reageerde niet heel enthousiast. ‘De voorsprong is fijn, maar het geld interesseert me nu vrij weinig.
En wat er met dat mobieltje gebeurde? Daar mocht nu – bij wijze van uitzondering vanwege deze bijzondere toestand – iedereen mee naar huis bellen. En dat hadden de meisjes wel even nodig.
Volgende week gaat het al niet veel beter. Dan loopt Ymke bijna een hersenschudding op en gaat Michella bijna van haar stokje. ‘Ik had het leuker gevonden als het echte meisjes in Nieuw-Vennep was geweest,’ waren dan ook achteraf de wijze woorden van Ymke.
Tot volgende week.
Geef een reactie