Wie een beetje dit blog volgt, kan het rechtsonderaan de pagina zien: de follow me at twitter – widget. Daar kan je mijn laatste tweets volgen. ‘Pas op hoor, ik weet precies wat je aan het doen bent,’ waarschuwt mijn moeder me niet voor niets.
Even voor de digibeten die de afgelopen jaren onder een steen hebben geleefd: op Twitter kan je berichtjes plaatsen over hoe het met je gaat, of wat je doet of van plan bent te doen in 140 tekens. ‘He bah, wat oppervlakkig,’ hoor ik af en toe mensen zeggen. Of ‘en nu ligt je hele privé-leven op straat.’ En daar zit enigzins een kern van waarheid in. Maar ook weer helemaal niet.
En ik kan het weten. Niet omdat ik zelf regelmatig twitter, maar ook omdat ik net een lezing heb bijgewoond van Twitterkenner Paulus Veltman bij de omroep waar ik werk, die juist de voordelen van Twitter benadrukt. Zeker voor bedrijven, of dat nu nieuwe media is of niet. Niets ten nadele van Paulus Veltman, want het lag ook aan een deel van het publiek, maar ’t was toch een beetje een Twitter voor Dummies. Nogmaals niet erg, een goed motiverend verhaal was het wel. En ik realiseerde me dat er heel veel mensen zijn die niet zo heul veul weten van Twitter.
Dus even de voordelen – genoemd in de lezing- op een rijtje:
Ten eerste kun je door mensen te volgen aangenaam gezelschap ontmoeten die dezelfde interesses heeft als jij. Je kunt informatie en andere wetenswaardigheden met elkaar uitwisselen door middel van onder meer het plaatsen van links naar interessante artikelen. Om maar eens wat te noemen. Ook als je pak ‘m beet een redacteur of presentator bent van een radio- of tv-programma kan je je programma promoten door lekker te tweeten. Zo kan je oproepjes plaatsen of mensen attent maken op ludieke thema-uitzendingen.
Het tweede puntje: Wat dacht je van het melden van nieuws. De eerste foto van het vliegtuig dat landde in de Hudson Bay in New York werd gemaakt door een Twitteraar. En hoe werd ‘ie verspreid? Juist, via Twitter. Tijdens die afgrijselijke gijzelingen in de hotels in India konden we lezen in de tweets hoe het sommige gijzelaars verging. Dat geldt ook voor de situatie in Iran. Dankzij een technische ingewikkelde sctructuur heeft de Iraanse overheid moeite om Twitter geheel te blokkeren en blijven er genoeg berichten over om naar buiten te sijpelen. Mogelijkheden te over.
Ook privé kan je lekker los gaan. Voorbeeldje? Zeg dat je ziek bent en collega’s en andere twitteraars wensen je beterschap, een leuk nog onontdekt zomerhitje plaats je in een link op Twitter en zelfs iemand die zijn hond zoekt ( @siemzoek) kan terecht op Twitter. En dat is leuk. En gezellig, want op Twitter wordt er – in tegenstelling tot veel andere communities – niet tot nauwelijks gescholden. Mensen zijn best lief voor elkaar. Dat mag ook wel eens in deze barre tijden. Want het is crisis, weet u wel?
Nadeel? Het kost even tijd om een aantal followers op te bouwen. Bovendien is het even wennen om je boodschap telkens samen te vatten in 140 tekens. Maar ook dat wordt na verloop van tijd reuze makkelijk. Gewoon een kwestie van het overbodige skippen. Wil je niet dat je berichten het net worden opgeslingerd? Dan kan je ze alleen maar zichtbaar maken voor je followers of een privé boodschap sturen. Het leven kan zo simpel zijn. Als het maar wel in 140 tekens is.
Geef een reactie