Alles is weer koek en ei tussen Mike en Barbie in Huisje Boompje Barbie. En ja, de scheiding is helemaal van de baan. Maar wat heeft de familie van Barbie en Michael daar ontzettend onder te lijden gehad. Wat kan je dan beter doen dan de familie als goedmakertje mee te nemen op wintersport. Een probleempje? Niemand kan skiën …
Maar een zin dat Mike en Barbie erin hadden. Het was namelijk best een aardig groepje met Mike, Barbie, Angelina, Ron, Cora, Patrick, Priscilla en Chelsea. Was Mike best blij mee. ‘Zo’n familievakantie is belangrijk.’
Bovendien hadden Barbie en Mike wel wat goed te maken na hun laatste ruzie waar zo’n beetje half Scheveningen bij betrokken was.
Er was alleen nog een probleem dat de vakantie in de weg stond. En dat probleem heette Gucci. Net als de vorige keer ( de vakantie in Turkije – red.) hadden ze weer geen oppas voor hem geregeld. Had ook weinig zin trouwens, aangezien alle familieleden collectief de kleine chihuahua haten.
Bij wie bel je dan aan voor hulp? Juist. Manager Jake. Die had de vorige keer ook al met zijn hand over het hart gestreken en op Gucci gepast. Barbie rekende erop dat hij dat weer zou doen. ‘Jake is vast weer blij als hij Gucci weer ziet. Dat zijn dikke maatjes.’ En dus stond ze met Gucci in de armen voor de deur van Jake. ‘Mag Gucci bij jou logeren?’ Jake zuchtte. ‘Ik weet niet of ik Gucci kan verdragen, dat was ik eigenlijk niet van plan.’ Maar Jake bleek de kwaadste niet. ‘Maar als ik hem dan zo aankijk, dan strijk ik met mijn hart over het hart. Het is wel een lief beestje.’
Hmmm. Zou manager Jake gewoon Gucci niet altijd willen hebben?
Maar aangezien niemand daar denkt aan de lange termijn, gingen ze vrolijk door met de vakantie. ‘Nu Gucci oppas heeft, kunnen we nu naar Tirol!’ riep Mike vrolijk. En hij ging meteen kijken bij zijn zus Priscilla en schoonbroer Patrick. Hoe ver waren zij eigenlijk met de voorbereidingen? Nou, niet ver. Dochtertje Chelsea bleek ontzettend verkouden. ‘We hebben besloten dat het niet verstandig om met haar te vliegen, dus Priscilla blijft thuis,’deelde Patrick mee. ‘Gaan jullie helemaal niet mee?’ vroeg Mike verbijsterd? ‘Nee joh, ik ga wel mee,’ zei Patrick. Mike keek nu al iets meer opgelucht. Priscilla haalde haar schouders op. ‘Ik vond het jammer, maar dochtertje gaat voor.’
En zo is het.
Mike moest alleen deze boodschap nog wel even overbrengen aan Barbie. ‘Priscilla gaat niet mee. Patrick wel.’ Barbie keek ronduit verbaasd. ‘Oh. Lekker dan,’ antwoordde Barbie teleurgesteld. ‘Op dat moment dacht ik: ja kut. Priscilla is een leuk persoon. Ze is altijd hartstikke gezellig enzo. Best wel een domper op de eerste vakantiedag,’ miepte Barbie. Dat vond Mike ook. ‘We hebben er best wel naar uitgekeken en dan gebeurt dit. Maar ja, altijd positief blijven denken.’
De familieleden hadden er in ieder geval zin in. Ron en Cora hadden hun hele hebben en houwen in de koffers gestopt, want stel je voor dat ze iets niet hadden in Oostenrijk. Ze wisten niet eens waar het lag. ‘Dat moet je aan mij niet vragen hoor,’ riep Cora. Priscilla was zo’n beetje de enige die het enigszins wist. ‘Eerst heb je Duitsland, daaronder Oostenrijk en dan boven weer Polen.’
Maar ja, Priscilla – die zich steeds meer ontwikkelt tot de beauty & the brains van de familie – ging niet mee.
Maar op één of andere wonderlijke manier belandde de héle familie toch in Oostenrijk. In het gemoedelijke hotel werden ze verwelkomd door een voluptueuze receptioniste in Heidi-kostuum. Vooral de mannen konden hun ogen niet afhouden ‘van haar enorme bloemkolen.’ Ook Barbie keek er vol bewondering naar.’Zo, die is bij Schumacher geweest.’ Schoonbroer Patrick vond de bergen buiten leuk, maar vond ‘dit pas echte bergen.’
Gelukkig voor Priscilla dat ze er even niet bij was.
Overigens was de familie ook diep onder de indruk van de grote, luxe accommodatie. Het had zelfs meerdere verdiepingen. ‘Die trap kom ik niet op als ik dronken ben,’ riep Mike. Ook vader Ron was erg blij. ‘Dit is tot in de puntjes verzorgd.’ En hij ontdekte meteen de badjassen en slippers. ‘Hij had die badjassen en slippers al in zijn koffer, tot hij hoorde dat hij ervoor moest betalen’ grapte Patrick.
Maar Ron en Cora waren vooral onder de indruk van de omgeving. Samen keken ze naar de hoge bergen. ‘Dat is wel heel hoog,’ riep Ron. En ook Cora was niet meteen enthousiast. ‘Ik keek naar die bergen en ik dacht: daar krijg je mij niet van af.’ Ron haalde zijn schouders op. ‘Daar zijn we hier wel voor gekomen.’ Was Cora niet van onder de indruk. ‘Schei toch uit!’
En iets zei ons dat Cora mooi niet op de lange latten ging staan.
Maar niet alles was ideaal. Integendeel. Onze familie kwam er namelijk achter dat ze niet in een all inclusive hotel zaten. ‘Het hotel was niet ultra inclusief,’ riep Patrick. ‘En dat zijn we altijd wel gewend.’ Mike en Patrick zijn namelijk van het wegwerken van veel borden eten tijdens het all you can eat buffet. Da’s pas vakantie.
Nu moesten ze gewoon zelf hun eigen eten regelen.
Dat deden ze in een pizzeria. En hun gedrag laat zich nog het best omschrijven als ‘De Tokkies in Tirol.’ Want het duurde de Scheveningers allemaal te lang. ‘Het was best wel aparte bediening, het duurde zo lang. Ik dacht dat Surinamers traag waren, maar Oostenrijkers zijn nog trager. Er gingen moordneigingen door mij heen,’ riep Mike. En ook Barbie sloeg met haar bestek op tafel. ‘Ik dacht: ik moet eten. I’m hungry. Ik sterf van de honger!’
Het personeel keek voor verbazing naar de groep. Waarschijnlijk waren zij opgeluchter dan de groep Hagenezen toen de pizza’s eenmaal klaar waren. Gelukkig was de groep wel te spreken over de kwaliteit van de pizza’s. Goddank. Anders was er waarschijnlijk een pizzabakker gemolesteerd.
En nadat ze klaar waren met de pizza’s, gingen ze weer terug naar het hotel. Daar stond namelijk eten op hen te wachten. ‘Er was heel veel keus,’ vertelde Patrick. ‘Er was maar één menu.’ En toen ze ook nog zagen dat er Schwein op het menu stond, konden sommige mensen bij voorbaat al overgeven. ‘Het is gewoon varkensvlees,’ probeerde Patrick nog. ‘Maar als ik dat eet, klappen er meteen een paar puisten in mijn nek.’
Helaas was het eten niet wat ze ervan verwachten. ‘Het was niet te eten,’ riep vader Ron. Vond Barbie ook. ‘Als Rob Geus er was geweest, was hij ook niet vrolijk geworden.’ Mike reageerde nog net wat agressiever. ‘Als er een mes geweest was, dan was ik naar de kok gelopen.’
Altijd leuk. Ruzie met Scheveningers.
Maar de volgende dag had Mike niet meer een grote mond. Sterker nog, hij was ziek. En hij bleef thuis. Dat deelde hij Barbie meteen maar even mee. ‘Ik ga niet skiën. Je denkt zeker dat het een excuus is, maar je hebt mijn temperatuur gezien.’ Barbie was net bezig om zich uitgebreid te plamuren voor de spiegel. ‘Priscilla is ziek, Michael is ziek. Fijn vakantie vieren,’ zei ze sarcastisch. ‘Ben je nou boos op mij?’ vroeg Mike nog. Maar daar had Barbie een typisch vrouwelijk antwoord op. ‘Nee, ik ben niet boos. Maar ik ben gewoon teleurgesteld. Alles valt vanaf dag 1 in duigen.’
Maar hoewel Mike thuis in de sauna probeerde zijn griep eruit te zweten, leek het tij voor Barbie te keren. Priscilla was namelijk toch naar Oostenrijk vertrokken. ‘Chelsea knapte uiteindelijk heel snel op,’ en dus besloot ze – als verrassing – toch te komen. En wat is het nu leuker om de rest van de groep te verrassen?
De lieverd ging daarom undercover in een skiklasje waar natuurlijk de rest nu ook bezig was. Opeens sprong ze voor Patrick’s neus. Die was blij. ‘Leuk natuurlijk, anders was ik in mijn eentje op de hotelkamer.’ En ook Cora was aangenaam verrast. Al duurde het bij haar even voor het kwartje viel. ‘Zo leuk! Maar ik had het eerst niet door. Toen zag ik dat Samantha tranen in haar ogen had en toen zag ik het pas.’ Barbie stortte zich op Priscilla alsof ze haar honderd jaar niet gezien had. ‘Ik ben zo blij!’
Priscilla stond er zelf ook versteld van.
Dat was mooi, want nu kon iedereen zich concentreren op het skiën. Ludwig was de arme jongen die het hen moest zien te leren. Hij zag er zelf ook uit alsof hij zwaar in paniek was. Niet dat iedereen vertrouwen in hem had. De hele familie had het niet zo op met skileraren. ‘Dat zijn een beetje van die schizo-figuren,’ oordeelde Barbie. Patrick was nog iets duidelijker. ‘Beetje lachen en wat aan kont zitten van de vrouwtjes die alleen zijn. Beetje vrouwtjes versieren zonder man, want die mannen zitten op het terras met een biertje.’
Maar dat laatste was Patrick zelf niet van plan. Die was vastbesloten om te leren skiën. ‘Ik had ski’s onder, stokken mee en opeens was ik tien meter verder. Ik dacht: dit is wat voor mij.’ Het maakte ‘m overigens ook niets uit hoe vaak hij onderuit ging. Patrick ging stug verder.
Cora – die zich wel heel snel had opgeofferd als oppas van Angelina – keek inmiddels vol bewondering naar haar man. ‘Ik zag Ron zo gaan en dacht: ik ben zo blij dat ik dit niet doe.’ Want Ron, lieve mensen, was een gevaar op de piste. Die gleed alle kanten op, schreeuwde er hard bij en probeerde intussen wanhopig overeind te blijven.’ Hij riep nog net niet om zijn moeder. In plaats daarvan riep hij wel erg vaak onze lieve heer aan.
De andere mensen hadden d’r veel plezier om. ‘Als je de bloopers van Ron op een rijtje zet, kan je zo een hele aflevering van Funniest Home Videos vullen,’ riep Patrick. ‘Ron is een freestyler. Hij maakt een paar bewegingen en voor je het weet maakt hij een pirouette, schept hij drie kinderen en glijdt hij van de berg. Ik zag hem een paar keer vallen en ik dacht: ik bel de traumahelikopter,’ verduidelijkte Patrick nog maar even.
Geen wonder dat Ron er snel mee stopte. ‘Ik probeer het deze week nog wel een keer.’
Priscilla was ook niet echt fan van het skiën. ‘Waarom doe ik dit eigenlijk?’ Wel keek ze lachend naar Patrick die de smaak volledig te pakken had. Ook al ging hij op magistrale wijze onderuit in de skilift. Kon hem niet schelen. ‘Je moet alles proberen, je kunt altijd wat breken. Nou, dan zit je op de gipsvlucht. Heb je dat ook meegemaakt. Ik voelde me top.’ Zei hij ook tegen iedereen die het maar horen wilde. ‘I’m not good, but i’m not afraid! Zal ik niet gewoon pro skiër worden?’ grapte hij verder.
En wat schetste onze verbazing? Zelfs Barbie had de smaak te pakken. ‘Daar stond ik zwaar van te kijken,’ riep Patrick. Iedereen eigenlijk. Ook Priscilla. ‘Ik dacht: Samantha is niet zo van het skiën, die gaat liever naar de Tirolerbar, maar ze kon het wel.’ Cora was zo trots als een pauw. ‘Ik was echt trots op mijn dochter. Ik kreeg wel een brok in mijn keel toen ik haar zag.’
En Barbie, die beweerde dat ze skiën nu leuk vond. ‘Ik ging die berg af en ik vergat alles.’ Gelukkig heeft Barbie ook niet zoveel dat ze kan vergeten. Scheelt toch.
Daarna begon de schier onmogelijke taak voor de familie om een lunch te regelen. Best moeilijk als je alleen Nederlands spreekt en verwacht dat de rest van de wereld het ook doet. ‘Een broodje shoarma met knoflooksaus,’ riep Patrick. Maar hoe hard hij het ook zei, niemand die hem begreep.
Ook Barbie kon hem bepaald niet helpen. ‘Ik ken alleen blasen en bumsen. En ik weet niet eens wat dat betekent.’ Patrick moest stiekem ook niets hebben van dat Duits. ‘Ik ken eins zwei drei Polizei. Ik vind Duits ook een beetje vieze taal.’ Priscilla had ook geen zin om het te leren. ‘Ik ken geen Duits. Ik praat Nederlands en dan hoop ik dat het ze het begrijpen.’
Jaha, dan wordt een tosti bestellen een énorme opgave. En zo begonnen we aan het tweede deel van ‘De Tokkies in Tirol.’ Barbie was goed chagrijnig. ‘Daar word je toch schijtziek van. Wil je eten, versta je ze niet.’ Intussen lukte het Patrick wel om duidelijk te maken ( nadat hij zo’n beetje alles – inclusief goulash – van de kaart had opgedreund ) dat hij en de rest tosti’s wilde. ‘Zeg ik een tosti en voor ik verder kan bestellen, loopt hij weg. Gaat hij één tosti maken!’ Patrick zuchtte. ‘Oostenrijkers zijn een soort Jamaicanen. Geen stress weet je.’
En om deze stress te verdrijven, besloten hij, Priscilla en Barbie dat het tijd was voor een beetje vochtinname. Lees: er werd zoveel mogelijk schnapps naar binnen gewerkt. ‘Ik zou niet weten wat voor drankjes het waren. Ik dacht: ik zie wat er gebeurt. Maar dronken werd ik niet,’ zei Barbie.
Goh, Barbie die immuun is geworden voor drank. Nooit verwacht. Kuch.
De enige die kneiterdronken werd, was Priscilla. ‘Ik zag Cilla die drankjes achterover klokken, maar die werd behoorlijk lam,’ lachte Barbie. ‘Die werd helemaal ziek, die kon niet meer lullen. Op een gegeven moment zat de skibril op haar ogen en zat d’r haar helemaal raar.’ Maar dat had Priscilla met opzet gedaan. ‘Als ik dronken ben, gaan mijn ogen zo hangen enzo.’
Maar er moest natuurlijk nog meer gedronken worden toen Mike belde met het goede nieuws dat hij en Barbie het huis in Duindorp hadden gekregen. Barbie – en ook de snotterige Mike – waren zo blij als een stel kinderen. En huppakee, daar ging er nog een shotje in.
Ron en Cora deden het heel wat rustiger aan. Maar ach – wat romantisch – Ron had een koetsritje geregeld. En samen met Cora en Angelina – die heerlijk tegen haar oma aan lag te slapen – reden ze door het gebied. ‘Dit had ik niet verwacht, maar het was wel leuk,’ glunderde ze. ‘Het was weer oude romantiek met zijn tweetjes,’ zei Ron. En hij sloeg zijn arm om zijn vrouw heen. ‘Cora, ik ga je warm houden en het kind ook.’ Wij werden er helemaal ontroerd van. Zelfs Patrick vond het een goede zet van Ron. ‘Als je zo lang bij elkaar bent, moet je dat soort dingen doen.’
Patrick deed intussen hele andere dingen. ‘Na al die drankjes, was het tussen mij en de berg. Ik wilde de berg bedwingen. Ik dacht dat ik wel een stuk of vijftien van die Apfelstrudel op had. Maar op een gegeven moment dacht ik blauw, groen, goud? Het maakt mij niet uit.’ En dus was hij vastbesloten om van de piste af te skiën. ‘Weet je het zeker?’ vroeg Barbie nog. Maar Patrick wist het zeker.
En ja hoor, daar ging hij. ‘Hij ging als een sneeuwbal, ook achterstevoren,’ oordeelde Priscilla. En ook Patrick vroeg zich een paar seconden af of dit nu wel zo verstandig was. ‘Op een gegeven moment dacht ik: waar ben ik aan begonnen. Tering man, de volgende tien meter ging ik weer op mijn bek. Maar mijn adrenaline werd steeds meer opgebouwd en de alcohol werd steeds meer afgebouwd. En er kwam een bocht aan waarvan ik dacht: dat wordt een gebroken pols, hopelijk geen been, maar ik ging er zo doorheen. Ik heb de berg overwonnen.’
Barbie en Priscilla keken er stomverbaasd naar. ‘Dit is iemand die net een half uur kan skiën, ik doe het hem niet na,’ concludeerde Barbie. En Priscilla? ‘Ik was supertrots op hem.’
En diezelfde skiër werd er samen met Ron en Mike – die inmiddels weer wat was opgeknapt – erop uitgestuurd om Chinees eten te regelen. Want dat varkensvlees in het hotel hoefden ze niet meer. ‘Als je Chinees eet, weet je tenminste wat je krijgt,’ vond Barbie. ‘Dan vraag je je af of de Chinees hetzelfde is in Oostenrijk. Ik verwacht van wel,’ riep Mike.
Goddank dat ze na wat zoekwerk ook echt een Chinees restaurant vonden. Daar begon Deel 3 van Tokkies in Tirol. ‘Ik vind het altijd zo rot in het buitenland, dan staat het altijd in alle talen op de menukaart, behalve in het Nederlands. Hoe bestel je dan?’ riep Ron. Nou, met hulp van de Chinezen. Een lieve dame wist ze zelfs nog duidelijk te maken dat ze ook Babi Pangang op het menu hadden. ‘Dat bestellen Hollanders altijd graag.’
In gebrekkig Duits en ook gebrekkig Nederlands werd uiteindelijk de bestelling gedaan. ‘Die Chinezen moeten ook gewoon Nederlands leren, dat Duits ook,’ grapte Patrick. En echte Nederlanders als ze zijn, wisten ze ook nog een paar gratis kalenders los te peuteren. Die werd overigens later weg gegooid door Mike. ‘Ik hoef dat lelijke ding niet.’
Maar ach, lol hadden de mannen wel. Ze kregen zelfs een shotje van het huis. Niet dat ze het lekker vonden. ‘Dit krijg ik niet weg,’ riep Ron. Mike wel, maar het beviel niet. ‘Dat was kattenpis. Niet te zuipen.’ Patrick vermoedde nu het ergste. ‘Als het eten maar wat beter is.’
Intussen was bij de dames de stemming tot het nulpunt gezakt. Vooral omdat de mannen al meer dan een uur weg waren. ‘Die zitten in de Tirolerbar,’ grapte Priscilla over die arme mannen die ook lang moesten wachten. ‘Ik ga dood van de honger,’ riep Barbie die nu boos werd.
En dan troffen de mannen thuis een ronduit sjaggo Barbie aan. Cora probeerde haar nog in toom te houden. ‘Samantha, je moet niet gelijk kwaad worden, je weet niet wat er aan de hand is.’ Maar Barbie was woest. Ze had honger, was moe en toen begon Angelina ook nog te huilen. Dat doen baby’s namelijk. Net als jij op het punt staat te eten, willen zij ook eten. En ik weet niet of U wel eens een baby heeft verzorgd, maar dan kan je maar beter binnen nu en vijf minuten zorgen dat de fles er is, anders wordt het een dráma.
En terwijl de rest aanviel op het eten, trok Barbie zich sjaggo terug in de slaapkamer met Angelina. Die laatste had wel te eten. ‘Ik kan nou weer niet eten,’ miepte ze. Vader Ron had daar wel een oplossing voor. ‘Ga jij nou maar even eten, dan blijf ik hier wel.’
Maar in plaats dat ze dat deed, besloot ze Het Zeikwijf uit te hangen. Een veel beproefde tactiek van vrouwen die meestal op niets uitloopt. ‘Nee, ik blijf hier. Ik zit hier nu toch al,’ zeurde ze. En hoezeer Mike en Ron ook aandrongen, ze wilde alleen maar Het Zeikwijf uithangen.
Dat ging Ron te ver. Hij werd boos. En niet zo’n beetje ook. ‘Iedereen doet zijn best om het jou naar de zin te maken en jij bent alleen maar aan het ouweteringhoeren. Als je nou niet stopt, dan ga ik in het vliegtuig.’ Barbie’s reactie? Nog harder huilen en vooral lekker in de slachtofferrol kruipen. Dat doe je namelijk als je Het Zeikwijf uithangt.
‘Laat maar!’ riep Barbie ‘Ik doe toch alles verkeerd!’ Maar daar nam Ron geen genoegen mee: ‘Je moet er mee kappen, iedereen doet zijn best voor jou. Geef mij die fles maar.’ Maar Barbie was nu echt lekker bezig. ‘Ik krijg toch altijd de schuld!’Maar daarna gooide ze het over een andere boeg. ‘Ik ben ook niet lekker en ik heb ook gewoon honger.’ Ziek zijn en toch enorme honger hebben. Barbie kan dat.
Hoe dit afloopt? Dat zien we volgende week. Leuk hè, familie-etentjes?
Geef een reactie