Momzilla.

‘Dat ga ik dus écht niet doen,’ dacht ik vroeger toen ik zag dat jonge ouders het ene na het andere hebbeding voor hun kinderen aanschaften. Maar laatst bladerde ik door een foldertje van zo’n winkel die helemaal gericht was op kinderen en ik concludeerde dat ik niet alleen heel veel van die hebbedingen al had, maar dat ik overwoog om nog een paar van die dingen te kopen ook.

Doen die winkels slim. ‘Let op, die mensen in die winkels gaan je proberen van alles aan te smeren,’ waarschuwde iemand mij al tijdens mijn zwangerschap. ‘En dat doen ze door op je gemoed te spelen,’ ging ze verder. ‘Je wilt per slot van rekening toch het allerbeste voor je kind?’

Daar had ze helemaal gelijk in.

Vooral omdat ik toen al schoorvoetend moest toegeven dat ik mij al helemaal had verdiept in de wereld van de wiegjes, ledikanten, commodes, autostoeltjes, kinderwagens, boxen, wipstoeltjes en al die andere shit. Sterker nog, in een winkel was ik al los gegaan. De eigenaar van de winkel doet nog steeds ontzettend aardig tegen me.

Ik bedoel maar.

Mind you, ik had al me altijd voorgenomen dit nooit te doen. Onzin vond ik het als ouders zo nodig een dure Bugaboo moesten kopen en waarom moest je kind in hemelsnaam in een spiksplinternieuwe wieg liggen? Op Marktplaats waren toch zat van die dingen te koop?

Van dat geld kon je ook op vakantie, mooie tassen kopen of uit eten.

Tot ik zwanger werd en de Momzilla in mij wakker werd. Geen idee of het nu wel of niet aan de hormonen lag, ik hou nou eenmaal van shoppen, maar alles moest én zou nieuw. En dat werd het. Het was maar goed dat ik van de opa en oma’s veel cadeau kreeg, anders was ik failliet gegaan. Maar hé, het eindresultaat mocht er zijn.

Kuch.

Inmiddels ben ik ‘ontzwangerd’ en na de geboorte weer een héél klein beetje mijn normale zelf geworden. En ja, ik sta ook weer met beide benen op de grond, want eigenlijk is het hergebruiken van babyspullen zo gek nog niet. Je knippert met je ogen en je kind past niet meer in de wieg of in de kinderwagen. Om over kinderkleding maar te zwijgen.

En dus ben ik hartstikke blij met een kinderstoel van vrienden, heel veel kleding en de box van de schoonzus en een fietszitje van een vriendin. Hartstikke handig. Niets meer aan doen, zou je denken.

Tot ik weer zo’n foldertje van zo’n winkel onder ogen krijg. Voor ik het weet heb ik weer een opblaaskussen van Nijntje besteld (‘kan ze zo lekker op spelen in de tuin’), kom ik thuis met een badboekje (‘zo leuk voor in bad’) of kies ik toch weer voor dat duurdere campingbedje waarvan de verkoper mij net heeft verteld dat kinderen daar zo lekker in slapen.

Stiekem ben ik hopeloos. Net als die andere jonge ouders die ik vroeger niet begreep. Misschien toch maar eens die folders weggooien. Voor je het weet heb ik weer een Baby Activity Center op wielen of een tweede hobbelpaard besteld.