‘Heb jij al Supergelukkig gelezen?’ vroeg laatst een vriendin. ‘Het is net Gooische Vrouwen. Maar dan in boekvorm in Bloemendaal.’ Ik had het niet gelezen. Nieuwsgierig was ik wel, want ik was dol op Gooische Vrouwen. Maar ik werd nóg nieuwsgieriger toen één van de jakhalzen van De Wereld Draait Door in Bloemendaal opdook omdat bleek dat daar ontzettend veel ophef was ontstaan rond Supergelukkig. Toen moest ik ‘m helemáál lezen. En daar kreeg ik allesbehalve spijt van.
Verhuizen naar Bloemendaal
Het is dan ook een smeuïg, lekker geschreven verhaal. Hoofdpersoon is Tatjana. Zij is met haar gezin van haar geboortestad Amsterdam naar hockeydorp Bloemendaal verhuist. Iedereen verklaart voor haar gek, maar Tatjana wil het tegendeel bewijzen dat leven buiten Amsterdam ook prima kan. Bovendien woont nicht Lot met haar familie er ook al.
Hoe gezellig.
Al snel wordt ze door haar nieuwe buurvrouw Babs, het schatrijke `koninginnetje’ van het dorp, op sleeptouw genomen. Een bijzondere belevenis voor Tatjana die zich verbaast over het perfecte uiterlijk, de altijd aanwezige witte wijn en de Porsche ( Aan fietsen doet Babs niet) van haar buurvrouw. Dat doet ze overigens ook op de grootse feesten en partijen van de Bloemendaalse happy few waar haar nieuwe vriendin haar mee naar toe sleept.
Schaduwkant
Ze maakt kennis met een wereld van onmetelijke rijkdom en een bijbehorende extravagante levensstijl, waar goede manieren en overspel elkaar in balans houden. Maar dan vindt er een ingrijpende gebeurtenis in Lot’s gezin plaats – Lot’s dochter wordt gepest – waardoor Tatjana de schaduwkant van de Bloemendaalse kring leert kennen. Ze kiest de kant van haar nicht en komt er achter dat Bloemendaal véél grimmiger is dan ze dacht.
Kritiek van Bloemendalers
Pikant details is dat schrijfster Tatjana van Zanten zelf ook in Bloemendaal woont. Ze baseerde de roman dan ook deels op haar eigen ervaringen. En dat doet ze met verrekt veel humor en relativeringsvermogen. Een beetje jammer dat veel Bloemendalers daar niet zo over denken, zo vertelt ze in een interview met het Haarlems Dagblad. Zij nemen het haar kwalijk dat zij ‘de vuile was’ heeft buiten gehangen:
‘Mensen kunnen slecht relativeren en de humor van het boek niet zien. Ze voelen zich persoonlijk geraakt. Ze herkennen zichzelf in de personen die ik beschrijf.’ Bovendien wilde Tatjana de invloed van pesten beschrijven. ‘Zwakte wordt niet geaccepteerd. Van begin af aan wordt kinderen duidelijk gemaakt dat ze niet mogen falen. Voor losers is geen plek. Dat geldt ook voor kinderen die gepest worden.’
>> Lees hier het hele interview met Tatjana van Zanten
Aanrader
En eerlijk is eerlijk, de passages over pesten en de onverschilligheid van de omgeving komen hard aan. Gelukkig dat er evenveel hilarische scènes zijn over de feestende, drinkende en vreemdgaande Bloemendalers. Houdt het boek een beetje in balans. Sterker nog, op die manier is het boek een regelrechte aanrader.
Maar wonen in Bloemendaal? Dat nooit. Doe mij maar het gezellige Sneek. Misschien minder vermogend , maar wel socialer. Dan lezen die vriendin en ik liever erover in Supergelukkig. Of we gooien nog een DVD met Gooische Vrouwen erin. Met witte wijn. Dat dan weer wel.
Geef een reactie